Blog

Autisme hebben als journalist: 5 voordelen

Als linkshandige is de wereld niet op je ingericht. Juslepels met hun tuitje aan de verkeerde kant. Inkt die uitveegt over je papier. Maatbekers met de streepjes aan de verkeerde kant. Als autistisch persoon herken ik dat gevoel ook. Maar, er zijn ook wel degelijk voordelen aan autisme hebben. In mijn werk als journalist vallen mij er vijf op.

1. Originele invalshoeken bedenken

Buiten de kaders denken gaat me goed af. Misschien omdat ik me zelf vaak buiten die kaders bevind. Ook andere autistische mensen noemen creatief denken en een eigen kijk op zaken als sterke kanten die ze op hun werk inzetten. Bij mij zie je dat terug in de verbanden die ik leg en in de invalshoeken die ik bedenk. Als ik over een onderwerp lees dat al in vijf andere media voorbij is gekomen, vraag ik me af welk verhaal er nog in zit. Daar begint voor mij vaak het leukste deel van het werk.

2. Subtiele signalen opmerken

Hoe je sociale signalen leest, verschilt van persoon tot persoon. Misschien heb jij ook bewust moeten leren hoe je ongeschreven sociale regels ontcijfert. Bij mij heeft dat ervoor gezorgd dat ik vaak snel merk dat er iets speelt bij mijn gesprekspartner.

Als kind moest ik leren lezen wat anderen als vanzelfsprekend beschouwden. Ik lette op subtiele lichaamssignalen en bedacht wat er van me verwacht werd. Daardoor heb ik een sterke radar ontwikkeld voor wat een ander misschien voelt.

Hoewel die sensitiviteit soms overweldigend kan zijn, helpt ze me ook tijdens interviews. Als ik merk dat iemand aarzelt, kan ik benoemen wat me opvalt en vragen wat er door diegene heen gaat. Zo laat ik de ander zelf vertellen wat het signaal betekent.

3. Expert worden in no time

In interviews over de sterke kanten van autisme noemden autistische volwassenen hyperfocus als iets waar ze baat bij kunnen hebben. Dat herken ik. Trekt een onderwerp mijn aandacht? Dan zuig ik informatie op als een spons en onthoud ik ontzettend veel. Ik kan urenlang lezen, schrijven, praten en researchen over iets wat me pakt.

Mijn meest recente obsessie? Autisme. Sinds ik afgelopen jaar ontdekte dat ik autistisch ben, heb ik me er zo in verdiept dat ik er bijna een boek over kan schrijven.

4. Vragen stellen bij wat vanzelfsprekend lijkt

Wie gewend is om ongeschreven regels bewust te ontcijferen, merkt misschien ook sneller op dat veel gewoontes ooit door iemand zijn bedacht. Ik kijk naar systemen, autoriteiten en bestaande werkwijzen met dezelfde nieuwsgierigheid als naar een nieuw onderwerp. Is dit echt zo? Is dit logisch? Waarom doen we dit eigenlijk op deze manier?

Die vragen helpen me bijvoorbeeld als iemand een werkwijze uitlegt met ‘zo doen we dat nu eenmaal altijd’. Juist dan wil ik weten hoe die gewoonte is ontstaan en voor wie ze werkt.

Die kritische blik komt me als journalist goed van pas. Ik kan mensen die beslissingen nemen vragen waarop ze hun keuzes baseren. En door ook te luisteren naar de mensen die met de gevolgen van die keuzes leven, krijg ik een beter beeld van hoe een systeem in de praktijk werkt.

5. Authentiek zijn

Eerlijkheid is een kwaliteit die autistische volwassenen noemen als ze vertellen over hun sterke kanten. Ik merk dat mensen die ik interview die openheid vaak prettig vinden. Tijdens een interview over burn-out vertelde ik bijvoorbeeld dat ik er zelf ook een heb gehad.

Door op zo’n moment zelf iets persoonlijks te delen, kan er vertrouwen ontstaan. Dat geeft de ander soms meer ruimte om te vertellen hoe iets echt voelde of wat diegene moeilijk vond om onder woorden te brengen. Juist in die details krijgt een verhaal voor mij meer diepgang.

De wereld mag dan grotendeels zijn ingericht op de gemiddelde mens. Juist in die wereld kunnen we een frisse blik goed gebruiken. Verandering begint vaak met iemand die anders durft te denken.

Zo is de juslepel met een tuitje aan twee kanten ooit ook ontstaan.